4+4 ταινίες για τη χρονιά που φεύγει (στην πραγματικότητα μόλις για το δεύτερο εξάμηνο του 2014)

Είναι αδύνατον να συμπυκνωθεί μια κινηματογραφική χρονιά σε πέντε ή δέκα ταινίες, σε 500 λέξεις και σε ένα κείμενο της τελευταίας στιγμής. Για να μην πούμε για τις ασυνέχειες μεταξύ του τι έχει έρθει στα μέρη μας, τι έχουν δει οι κριτικοί στα φεστιβάλ ή στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και κυρίως τι έχουμε δει στα torrents. Επιπλέον, τα όρια μεταξύ τηλεόρασης και σινεμά όλο και γίνονται πιο δυσδιάκριτα. Συζητήθηκε κάτι περισσότερο από το True Detective τους προηγούμενους μήνες; Για να μη πούμε κάν για το επίπεδο των τηλεταινιών και των μίνι σειρών (δείτε τώρα το Olive Kitteridge, αλήθεια).

Στην πραγματικότητα αυτές οι οκτώ ταινίες είναι φιλμ που είδα το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, αφού τις ταινίες του προηγούμενου χειμώνα τις έχω ήδη βάλει στο κουτάκι “last year”, κυρίως γιατί η λίστα μετά θα ήταν τουλάχιστον έναν τοπ-30 και λίγα λέω. Περιμένουμε το ρώσικο Leviathan, τη Selma, τον Paul Thomas Andersson (Inherent Vice), το Birdman και άλλες καμιά εικοσαριά ταινίες που έχουν μπει σε λίστες έξω. Ήταν λοιπόν αδύνατο να ξαναγυρίσω στις ταινίες του χειμώνα (τους Κοέν, το Dallas Buyers’ Club,Child’s Pose, Gloria και άλλες πολλές και σπουδαίες) με τόσα πράγματα να βγάινουν τώρα.
Τέρμα οι φλυαρίες όμως, εδώ είναι τέσσερις από τις ταινίες που μου άρεσαν περισσότερο και τόσες άλλες ισάξιές τους:

two-days.indiewire
Two Days One Night: Σίγουρα το Δυο Μέρες, Μια Νύχτα των αδερφών Νταρντέν μας παρουσιάζει μια κατάσταση απολύτως γνώριμη για την Ελλάδα της τελευταίας πενταετίας (και όχι μόνο, προφανώς). Φυσικά τα πράγματα είναι έτσι -και ακόμα χειρότερα τις περισσότερες φορές- είτε έχουμε βιώσει είτε γινόμαστε μάρτυρες τέτοιων καταστάσεων συνεχώς. Το χάρισμα του βαθιά ανθρωπιστικού σινεμά των Βέλγων αδερφών είναι πως, διατηρώντας τον ντοκιμαντερίστικο ρεαλισμό του, μεταλλάσει το αίτημα για ταξική και κοινωνική αλληλεγγύη και χειραφέτηση σε ένα οικουμενικό καλλιτεχνικό έργο, δείχνοντας το δρόμο για το τι είδους ανησυχίες και προτάγματα μπορούν και οφείλουν να έχουν η τέχνη και η διανόηση σήμερα. Και σε ένα πιο προσωπικό τόνο μπορώ να πω ότι δε θυμάμαι ξανά να έχω δει βουρκωμένη μια ολόκληρη ταινία.

ida2
Ida: H παράδοση του art house ευρωπαϊκού σινεμά στην καλύτερη δυνατή εκμοντερνισμένη εκδοχή της και τα πιο όμορφα κάδρα που είδαμε φέτος.

download (21)
A Pigeon Sat On A Branch Reflecting On Existence: Η καλύτερη ταινία για το τραγελαφικό και ανούσιο πέρασμά μας από αυτό τον κόσμο και την εξίσου μάταια διαδικασία της αναζήτησης νοήματος σε αυτό το πέρασμα σε μια σειρά από επικά tableux vivant.

boyhood_still
Boyhood: Εκτός από ένα ενδιαφέρον κινηματογραφικό πείραμα (στο χώρο του φίξιον γιατί αυτά στα ντοκιμαντέρ έχουν γίνει από πιο παλιά) είναι μια απλή αλλά ανθρώπινη ταινία για τη διαδικασία όχι μόνο της ενηλικίωσης αλλά και του μεγαλώματος των ενηλίκων, κάτι που προσωπικά με άγγιξε και περισσότερο.

The Double - Credit Dean Rogers 4067

The Double: (δείτε μαζί και το The Enemy- είναι ένα αλληλοσυμπληρούμενο double bill) Ντοστογιέφσκι, Κάφκα, Brazil, 80s αισθητική και άλλα πολλά αριστοτεχνικά δοσμένα από τον Richard Ayode του Submarine, με τον πάντα άριστο Jesse Eisenberg.

Calvary
The Calvary: Όποιος είχε δει το The Guard ξέρει πόσο θανατηφόρος είναι ο συνδυασμός των John Michael McDonagh και Brendan Gleeson. Όποιος δεν το είδε ας αρχίσει από εδώ.

therover1
The Rover: Κάθε χρονιά χρειάζεται μια εξαιρετική ταινία δυστοπίας με υπαρξιακή χροιά. Φέτος μας ήρθε από την Αυστραλία και τον David Michod του άριστου Αnimal Kingdom.

maxresdefault
Starred Up: H βρετανική ταινία της χρονιάς ως τώρα (μαζί με το The Selfish Giant) αλλά ποια είμαι εγώ να μιλήσω- δεν έχω δει το Μr. Turner του Μάικ Λι και τον Κεν Λόουτς (Jimmy’s Hall). Για γερά στομάχια, για δυνατούς λύτες, it ain’t for the faint-hearted (προσθέστε ελεύθερα συνώνυμες φράσεις).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *